Disclaimer

In 2005 begon ik met het schrijven over kraken, ICT, zeilen, terrorisme, de multiculturele samenleving enzo, op dit blog. Langzamerhand begon het schrijven over terrorisme zich steeds meer tot Israël, Gaza, Judea en Samaria te beperken.
De meningen die op dit blog worden weergegeven zijn als bijdrage aan het maatschappelijke debat en geenszins kwetsend of beledigend bedoeld. Mocht u desondanks van mening zijn dat aangifte noodzakelijk is, lees dan eerst even deze speciaal voor u bedoelde disclaimer

Tuesday, July 18, 2017

Voorpublicatie: Fröbelfascisten door Anne Fleur Dekker

Langs een slinkse omweg, via Hamburg (Hafenstrasse), Hilversum (Hockeyclub), Heiloo (O.L.Vrouw ter Nood)  en Heidelberg (Heilpraktiker), weet het blog Keesjemaduraatje beslag te leggen op het eerste manuscript van het boek "Fröbelfascisten" door de beroemde activiste Anne Fleur Dekker.

Er ligt nog een embargo op het publiceren van het boek, maar in het belang van ons land, onze cultuur, ons volk en onze toekomst, is het mijn plicht, tegenover God en mijn land, een deel van het manuscript alvast uit te laten lekken.

"Hoofdstuk 3 Kinder, Küche, Kirche

Thierry Baudet is gevaarlijk. In de schaarse interviews die Thierry geeft, komt steeds de ideologie van het nationaal-socialisme naar boven drijven. Vrouwen zouden alleen goed genoeg zijn om kinderen te krijgen en in de keuken te staan. Bij mijn moeder in Hilversum thuis lees ik Linda en daar staat het ook in: 'Vrouwen excelleren over het algemeen minder in een heleboel beroepen. Ze hebben minder ambitie en meer interesse in familie-achtige dingen.  Dat  is gewoon zo. Het is normaal voor een vrouw om een beetje linksig te zijn. Dan ontmoet ze een man die gewoon rechts is, en dan zegt ze: Ja, die heeft ook wel gelijk. In mijn ervaring.'

In het programma De Wereld Draait Door komt de ware aard van de politicus Baudet naar voren als hij beweert dat vrouwen overmand willen worden. ‘De realiteit is dat vrouwen niet alleen maar met omzichtig “respect” behandeld willen worden door hun sexpartner; dat ze helemaal niet willen dat je hun ‘nee’, hun weerstand respecteert: de realiteit is dat vrouwen overrompeld, overheerst, ja: overmand willen worden.’

Op deze manier wordt de vrouw gereduceerd tot een een-dimensionaal object. Ze is de ondergeschikte van de man. Ze wil overmand worden. Ze kan alleen kinderen krijgen en in de keuken staan. Haar mening doet niet ter zake. De man schrijft haar voor wat ze moet denken. Dit is een ideologie die direct is overgenomen van het nationalistische "Kinder, Küche, Kirche". En die ideologie moet bestreden worden, want het is gewoon fascistisch. Punt!

Over religie heeft Thierry Baudet ook hele enge rechtse denkbeelden. Hij bestrijdt namelijk de Islam, maar wil wel het Christendom op alle scholen verplicht stellen.

'Zonder kennis van het christendom kun je de Westerse cultuur niet begrijpen.  Hoewel Baudet zelf geen belijdend christen is, meent hij dat het Westen de christelijke waarden nodig heeft om te ontsnappen uit de huidige identiteitscrisis. Zeker nu het Westen wordt geconfronteerd met een zeer zelfbewuste andere cultuur – de islam – is het nodig om stevig vast te houden aan de christelijke wortels van onze beschaving.' (de tafel van Thijs, EO)

Door de diversiteit van de samenleving tegen te werken en slechts één religie toe te staan, het Christendom' plaatst Therry Baudet zich in de traditie van fascistische landen als Franco Spanje en Juan Perron van Argentinië. Heel gevaarlijk dus.

Zelf de atheïsten krijgen er van langs bij Thierry Baudet, als hij beweert dat het atheïsme een vorm van Christendom is. Heel eng dus.

Deze mentaliteit van Thierry Baudet, waarin een onderscheid tussen mannen en vrouwen wordt gemaakt, waarin het Christendom wordt gepropageerd als enige religie en waarin de vrouw wordt gereduceerd tot een eenvoudig wezen dat achter het aanrecht staat, leidt uiteindelijk tot deportatie en het uitroeiing van bevolkingsgroepen. Daarom moeten we nu al verzet plegen, de bedoelingen van deze man blootleggen en hem bestrijden."   

Saturday, July 08, 2017

De vrienden van Anne Fleur Dekker

De onderwereld van de extreem-linkse aanslagplegers, relschoppers en vernielers mengt zich soms met de bovenwereld van vakbondsfunctionarissen, kamerleden en ambtenaren. Een buitengewoon goed voorbeeld zien we bij Anne Fleur Dekker, die aanvankelijk voor de partij Groenlinks in Hilversum op het stembureau stemmen moest tellen, maar toen toch weer niet. Later blijkt ze een lid van de Internationale Socialisten te zijn, die voor het VARA-blog Joop een verslag van de rellen in Hamburg schrijft.

Hoe en wat is de link van Anne Fleur Dekker met de Haagse Schilderswijkrellen, waar ook bezittingen van hardwerkende burgers werden vernield en de politie de grootste moeite had om de aanhangers van de MovementX en Black Lives Matter in het gareel te krijgen?

Anne Fleur Dekker is in Hamburg bij de G20-rellen en loopt daar samen met Lotte van der Horst, secretaris van FNVJong en Young United dat we nog kennen van het bestormen van de Sociaal Economische Raad en het bezetten van een Mac Donalds.

Op haar Twitter-account staat een filmpje, over een actie bij MacDonalds, waar Said Roustayar een hoofdrol speelt. Said Roustayar werd veroordeeld wegens geweldpleging bij de Haagse Schilderswijkrellen en is een prominent lid van MovementX.

Van Hamburg G20, naar de FNV Jong, naar Young United en dan de Schilderswijkrellen en MovementX, met Said Roustayar. Begrijp je het nog?

Gelukkig hebben we de foto's nog.











Friday, July 07, 2017

Het Tot-Slaaf-Gemaakten-Museum

"In het Tot-Slaaf-Gemaakten-Museum beleeft en voelt de bezoeker alle facetten van het tot slaaf maken, het transport van de tot slaaf gemaakten naar de Antillen en het dagelijks leven van de tot slaaf gemaakten in Suriname."


Eindelijk is het zover. Harriët Duurvoort heeft in 2017 Nederland al aangeklaagd dat het geen Slavernijmuseum wil oprichten. Liverpool en Washington gingen ons voor en hebben al een Slavernijmuseum. Nederland erkent nu eindelijk ook haar koloniale verleden en de rol van de handel in slaven bij de opbouw van rijkdom van ons land.

De gemeenteraad van Amsterdam, onder leiding van de nieuwe burgemeester Mohamed Mohandis, vergadert eind oktober 2018 over het voorstel in Amsterdam een slavernijmuseum op te richten. De raadsleden Sylvana Simons (Nieuwe Naam Komt Nog) en Aysegül Kilic (DENK) dienen onmiddellijk een motie in en eisen dat het woord 'slaaf' uit het vocabulaire van de Gemeenteraad Amsterdam verdwijnt en er vanaf nu alleen nog over 'tot slaaf gemaakten' wordt gesproken. De naam van het nieuwe museum zou dan ook het 'Tot-Slaaf-Gemaakten-Museum' moeten worden.

D66 raadslid Jeroen Mirck laat vastleggen dat het 'Tot-Slaaf-Gemaakten-Museum' geen saaie opsomming van oude feiten moet worden, maar dat de beleving van de bezoekers, zowel witte mensen als mensen van kleur, centraal moet staan. De bezoeker moet als het ware voelen hoe de slaaf gemaakte zich gevoeld heeft. Het 'Tot-Slaaf-Gemaakten-Museum' wordt een belevenispark. Een deel van het Oosterpark zal daarvoor opgeofferd worden. Helaas moet het monument "De Schreeuw" ter herinneringaan de vermoorde columnist Theo van Gogh verwijderd worden.

Een commissie van designers, cultureel ondernemers en ambtenaren, onder leiding van antropologe Gloria Wekker, krijgt de opdracht een concept voor het 'Tot-Slaaf-Gemaakten-Museum' uit te werken. De thema's beleving, verantwoording en schuld moeten daarbij centraal staan. In April 2019 is eindelijk het concept van het 'Tot-Slaaf-Gemaakten-Museum' zover klaar dat het aan het gemeentebestuur gepresenteerd kan worden.

De belevenis-tour begint met het vangen van bezoekers van het Tot-Slaaf-Gemaakten-Museum in het Oosterpark. De gevangen bezoeker wordt uitgekleed en poedelnaakt opgesloten in het nagebouwde Fort Nassau. (het oudste slavenfort van 1621 in Ghana, zie foto). De cellen van Fort Nassau worden tevens aangeboden als sauna.

Na de gevangenschapsbelevenis worden de naakte bezoekers per schip over de vijver van het Oosterpark naar het volgende evenement gebracht. De slavenmarkt op de trappen van het Tropenmuseum laat de tot slaaf gemaakte bezoekers voelen wat het betekent om aan een baas verkocht te worden. Daarna kunnen de bezoekers een tijdje in een plantage werken. Het slaan met de zweep is optioneel.

In de ruimte 'Archief van de mensen van kleur' zijn alle archieven van de West Indische Compagnie gedigitaliseerd en kunnen de bezoekers met een Antiliaanse- of Surinaamse achtergrond opzoeken met welk schip hun voorouders naar de west zijn gekomen, welke eigenaar ze hadden en op welke plantage ze te werk gesteld zijn. De Gemeente- en kerkelijke archieven van Paramaribo zijn tevens toegankelijk.



 

Wednesday, July 05, 2017

Linux User Group Hannover


We schrijven 1999 en de klanten van het kleine ICT-service bedrijfje waar ik werk, beginnen de hoge licentie kosten voor software behoorlijk zat te worden. Goede raad is duur en het open source operating system Linux is gratis. Een goede reden dus, eens te gaan kijken bij de Linux User Group in Hannover.

De gebruikers van Linux hebben twee gemeenschappelijke kenmerken: Een grote haat tegen Microsoft en de neiging het operating system Linux op alle mogelijke apparaten te installeren: Atari, Comodore, het koffiezetapparaat en ook op de PC's met de intelprocessor. Op de usergroup sessies wordt daarna uitgebreid verslag gedaan over het her-compileren van de kernel en welke drivers ze zelf hebben moeten programmeren om de diverse randapparatuur te kunnen aansturen. Een feest voor de knutselaar en hacker.

Wat betreft de haat tegen Microsoft moet ik  zeggen, dat ik in mijn leven al veel haat heb meegemaakt. Krakers die door de ME dwars door een deur worden gegooid. Palestijnen die in de oude stad van Jeruzalem mensen in het gezicht spugen. Toch stijgt de haat van de Linux-community tegen de commerciële aspiraties van Microsoft hier torenhoog bovenuit. Zelfs de ICT-taal wordt speciaal aangepast om de haat tegen Windows tot uitdrukking te brengen. Dat gaat zo:

Het woord 'Windows' wordt verbasteld tot 'Win-Doof', hetgeen in het Duits zoveel betekent als: 'Win-Stom'. Daarna gaan de geachte Linux-fanaten nadenken over het woord 'Doof'. Wie is er nog meer stom?  Domme blondjes natuurlijk! Dus dan wordt het woord 'Win-Doof' verandert in 'Win-Blond'. Ik ben in totaal in 1999 en 2000 vijf keer bij de Linux sessies geweest, maar geen enkele keer wordt er 'Windows' gezegd. Zelfs de universiteitsprofessor spreekt consequent over 'Win-Blond'.  

Je denkt natuurlijk dat die nerds geen vriendin hebben en nooit neuken. Daar vergis je je in. Meerdere keren wordt er tijdens de Linux-Massenkundgebung een aankondiging van een huwelijk gedaan en er worden zelfs in deze periode nieuwe kleine hackertjes geboren.

Steeds weer wordt door de Linux-fanaten benadrukt dat de grote ICT bedrijven heel commercieel zijn, maar zij niet. Weliswaar staat er af en toe een dure Daimler-coupé voor het universiteitsgebouw, waar 's avonds, na het schelden op Windows, een jonge man met paardestaart inspringt, maar dat is een uitzondering. Linux is open source en dus van iedereen en niet commercieel!

Intussen hebben onze klanten al een paar projecten met Linux opgestart en we zitten heel erg te springen om nieuwe Linux specialisten. We gaan toch echt niet zelf de kernel compileren. We kijken wel uit! Daarom vragen we op een zomerse zonnige avond aan de geachte Linux-gemeenschap of er misschien mensen zijn die als ZZP-er willen werken. Het resultaat is verbluffend. Grote gretigheid maakt zich van de sekte meester. Bedragen tot 200 DM per uur zijn plotseling heel normaal geworden. De Linux-specialist is duurder dan mijn advocaat!

Zo zie je maar weer. Geld is smerig, tot je het zelf kan verdienen!

Friday, June 16, 2017

Meld je aan bij de zionistische hasbara app: 4IL

Vlieg missies boven vijandelijk gebied. Geef de juiste en eerlijke informatie over Israël. Bestrijd de hetze tegen Joden en Israël. Vecht tegen BDS. Verdien punten op de hasbara-app!


Je hoeft je bed niet meer uit, om toch een volwaardig hasbarastrijder te worden. Je kan op je zolderkamertje blijven zitten en toch nog de BDS-activisten een hak zetten. Nog nooit was activisme zo gemakkelijk! Vuur je virtuele- en digitale raketten op de Hamas-knuffelaars af!

Dit zijn de stappen die je kan zetten om een digitale zionist te worden:

1)  download de app van 4IL op jouw smartphone.

2) maak een profiel aan op de app. Zet er een foto op. Verbind jouw Facebook-account met de app. Dat gaat allemaal menu-gestuurd en gemakkelijk.

3) Verdien je score op de app. Voor het bekijken van de introductievideo krijg je al punten. Like je de pagina van de organisatie, dan krijg je nog meer score. Nog nooit was punten scoren zo gemakkelijk!

4) Maak digitaal bezwaar tegen de meest walgelijke antisemitische website van onze propal-vijanden. Melden gaat digitaal vanuit de app. Punten erbij!!

5) Geef commentaar op anti-Israëlische informatie.


In totaal kan je 27 missies boven vijandelijk gebied vliegen en honderden punten verdienen.

Ik zie je op de app: 4IL


Wednesday, June 14, 2017

Khaled Abu Toameh spreekt voor het CIDI


Ter gelegenheid van de vijftigste verjaardag van de verovering van Jeruzalem, Judea, Samaria, Gaza, Golan en Sinaï, spreekt Khaled Abu Toameh voor een goed gevuld Compagnietheater te Amsterdam. Khaled begint zijn speech als volgt: "Ik sta hier voor u, een Arabier, een moslim, een Palestijn. Staatsburger van Israël".

Buitengewoon moedig van het CIDI dat bij zo'n belangrijke gebeurtenis uitgerekend een journalist wordt uitgenodigd, die zijn carrière bij een PLO-krant is begonnen. In een goed verstaanbare en duidelijke speech, vertelt Khaled Abu Toameh hoe hij aanvankelijk uitnodigingen uit de gehele wereld ontving, prijzen ook, omdat hij mensenrechtenschendingen van Israël documenteerde.

Later in zijn carrière ontwikkelt Khaled een weerzin tegen de Arabische leiders en schrijft ook over de positieve kanten van het leven in Israël. Opschrijven wat hij echt denkt, geeft hem een vrijheid die hij niet wil missen. Die vrijheid heeft hij alleen in Israël.

Voor de inhoud van de speech verwijs ik naar een artikel in Trouw, waar ongeveer dezelfde inhoud als tijdens de toespraak wordt weergegeven,
Trouw, 23 mei 2017 dinsdag

'De Palestijnen moeten zelf orde op zaken stellen'

President Trump, vandaag in Betlehem en Jeruzalem, denkt een deal te kunnen sluiten tussen Israëliërs en Palestijnen. Maar volgens Khaled Abu Toameh zijn de Palestijnen daarvoor onderling te verdeeld en hun leiders te laf.

Hoe kan Donald Trump, of wie dan ook, een twee-staten-oplossing promoten, als de Palestijnen gespleten zijn in twee aparte en rivaliserende entiteiten?" Khaled Abu Toameh geeft zelf het antwoord: "De machtsstrijd tussen Hamas en Fatah maakt de stichting van een onafhankelijke Palestijnse staat onmogelijk."

Journalist Khaled Abu Toameh doet al meer dan dertig jaar verslag van 'Palestijnse Zaken'. Hij is Arabier met Israëlisch staatsburgerschap; zijn moeder werd geboren op de Westelijke Jordaanoever, zijn vader in Israël. Toameh, een moslim, schrijft kritisch over Israël maar net zo goed over de Palestijnen.

In 2014 won hij de Daniel Pearl-prijs (vernoemd naar de Amerikaanse journalist die in 2002 door terroristen in Pakistan werd ontvoerd en vermoord) voor moed en integriteit in zijn journalistieke werk. Bij de aanvaarding van die prijs gaf hij een indrukwekkende, bij tijden hilarische speech (te vinden op YouTube), waarin hij ook over het onmogelijke vredesproces sprak. Toen was het president Obama die het wilde proberen.

Toameh adviseerde hem: "Ga eerst de Palestijnen zeggen dat ze orde op zaken moeten stellen. Stel dat er straks een vredesakkoord ligt, waar gaat Abbas dat implementeren?" Op de Westelijke Jordaanoever heeft president Mahmoud Abbas maar zeer beperkt gezag, aldus Toameh. En naar het door Hamas bestuurde Gaza kan hij niet: "Al bij de grens wordt hij door Hamas opgehangen".

Hoe staat het ervoor met de Palestijnse democratie?

"Kijk naar de lokale verkiezingen die net zijn gehouden op de Westelijke Jordaanoever. De opkomst was heel erg laag. In Nablus - de grootste Palestijnse stad - kwam minder dan 19 procent stemmen. Dat wijst op apathie. Mensen voelen zich niet betrokken, geven er niks om. Ze hebben het vertrouwen in hun leiders verloren, geloven niet dat die veranderingen kunnen brengen.

"De uitkomst was overigens van tevoren al duidelijk, want de verkiezingen werden geboycot door Hamas en andere politieke partijen. Het ging vooral tussen Fatah en onafhankelijke kandidaten. Welnu: gaat deze verkiezing iets veranderen? Nee, het consolideert slechts de splitsing tussen de Westelijke Jordaanoever (Fatah) en Gaza (Hamas)."

U zegt, mensen zijn onverschillig geworden? 

"Jazeker, en niet alleen ten aanzien van hun leiders, maar voor alles. Er is op dit moment een hongerstaking bezig van Palestijnse gevangenen in de Israëlische cel. Hoeveel dagen zijn ze bezig, meer dan dertig? Waar zijn de massabetogingen? De tenten waar mensen traditioneel gaan zitten om hun steun te betuigen zijn leeg. Dat is de apathie waar ik het over heb.

"Afgelopen week kwamen Palestijnse jongeren uit de vluchtelingenkampen naar Ramallah (Westelijke Jordaanoever). Ze blokkeerden de wegen, verbrandden autobanden en vielen zelfs een enkel restaurant aan. Ze zijn woedend dat er geen solidariteit is. Dat komt ook door de economische welvaart. In de grote steden als Nablus en Hebron bruist vanalles. Tienduizenden Arabieren die in Israël wonen komen elke dag om zaken te doen, te winkelen, ze gaan naar 5-sterren-hotels. Veel mensen zeggen: oké, er zijn checkpoints, en da's ellendig, maar we worden 's ochtends wakker met eten en werk. En de leiders kunnen Jeruzalem toch niet bevrijden of de vluchtelingen terugbrengen."

President Abbas blijft dat wel beloven.

"De Arabische leiders liegen al zeventig jaar tegen de vluchtelingen. 'Blijf in de kampen, straks gaan jullie terug naar huis'. Noem me één leider die tegen de mensen durft te zeggen: 'Jullie gaan niet terug'. Als je al die jaren hebt gelogen, kun je niet ineens een ander verhaal gaan vertellen.

"Palestijnse leiders worden gegijzeld door hun eigen retoriek. Ze doen beloftes die ze niet kunnen waarmaken. Hoe win je populariteit? Door je tegen Israël uit te spreken. Als Palestijnse leider moet je constant bewijzen dat je je niet laat kopen door de Joden. Dat je geen zionistische agent bent. En dat je geen enkel Palestijns recht zal opgeven."

Ze durven geen verantwoordelijkheid te nemen?

"Geen enkele. Het is altijd zo geweest in de Arabische wereld. We houden ervan om anderen de schuld te geven van onze ellende. Waarom? In één woord: lafheid. Dat komt ook omdat het een tribale samenleving is. Dat betekent: je clan speelt de hoofdrol. Je loyaliteit gaat daarheen. Zo functioneert de Palestijnse samenleving."

De Palestijnse Autoriteit (PA) is door het westen bedacht als een democratisch systeem. Past dat wel in deze cultuur?

"Wat is de Palestijnse Autoriteit? Het is een verlengstuk van de Israëlische autoriteit in bezet gebied. Een bemiddelaar tussen de Palestijnse bevolking en Israël. Ooit was Israël direct verantwoordelijk. Nu doet de PA het werk.

"Eerlijk gezegd heb ik nog nooit begrepen wat de PA is. Het was vanaf dag één een one-man-show, onder de naam Yasser Arafat. Een man omringd door haaien, warlords en bendeleiders. En de eerste tien, twaalf jaar was de PA een echte maffia. Onder druk van de internationale gemeenschap zijn er tekenen van verbetering te zien. De donoren - de Amerikanen en Europeanen - begonnen met de vuist op tafel te slaan. Ze doen nu een serieuze poging om de PA verantwoording te laten afleggen, dat was in het verleden niet zo.

"De corruptie is er nog steeds, maar op minder grote schaal dan eerder. Dus nu is de Palestijnse Autoriteit een mini-maffia."

De Palestijnse Autoriteit heeft ook een lastige positie. Ingeklemd tussen Israël, de buitenlandse donoren en de eigen bevolking. 

"Het probleem is dat de PA dubbelspel speelt. Ze zet de eigen bevolking tegen Israël op, ze voedt het radicalisme. Want ze moet hen laten zien dat ze geen verrader is. En achter de schermen is er nauwe veiligheidssamenwerking met Israël. Veel Palestijnen weten trouwens wel dat de PA deze dubbelrol speelt."

Waarom die samenwerking met Israël?

"De Palestijnse Autoriteit en Israël hebben een gezamenlijke vijand en die heet: Hamas. Ten tweede: ze worden betaald juist om met Israël samen te werken. Dat bedoel ik ook met maffia. Als je morgenochtend de financiering stopt, gaan ze de terreuraanslagen tegen Israël hervatten. Voor Israël is de PA geweldig, ze werken goed met hen samen. Israël wil niet terug met z'n leger in de Palestijnse steden. Het is in Israëls belang dat het westen de PA financiert. Het enige probleem voor Israël is de retoriek. Daarom zijn veel Israëliërs in verwarring: is de PA een vijand of een vriend? Het is beide."

Wie is de echte Abbas? 

"Dat is ontzettend moeilijk te zeggen. Hij is niet consistent. Aan de ene kant ontmoet hij Israëliërs en zegt hij al die prachtige dingen over harmonie en co-existentie. Daarna zie je hem Palestijnen omhelzen die uit de cel komen, die Joden hebben vermoord. Dus tja, kan de echte Abbas opstaan? Misschien is hij inderdaad tegen geweld. Maar is hij ook een vriend van Israël? Ik ben in verwarring.

"Ik zie hem vaak - op de Palestijnse televisie. Maar wanneer was de laatste keer dat hij in Tulkarem was of Jenin, op zijn eigen Westelijke Jordaanoever? Hij brengt meer tijd door in Cairo en Jordanië dan in Hebron of Nablus. Ik kan me zijn laatste bezoek daar niet eens herinneren."

Waarom is hij nog steeds aan de macht? Hij zit er al heel lang zonder verkiezingen.

"Omdat hij het geld beheert. Hij betaalt de salarissen aan bijna 200.000 ambtenaren. Zelfs aan mensen die al overleden zijn. Daarbij heeft hij een sterke politiemacht. Gefinancierd en getraind door Amerika en Europa. En de Israëlische aanwezigheid op de Westelijke Jordaanoever helpt hem. Kijk, hij woont in een klein stadje dat Ramallah heet, omringd door Israëlische nederzettingen en militaire bases, en met in de stad een sterke aanwezigheid van de Israëlische inlichtingendienst. Door de samenwerking tussen de Israëlische en Palestijnse veiligheidsdiensten is het heel moeilijk om iets van een opstand tegen Abbas te organiseren.

"Daar komt bij dat hij voor veel Palestijnen nog niet de rode lijn is overgegaan. Hij heeft geen akkoord getekend waarin hij het recht op terugkeer van de vluchtelingen opgeeft, of een akkoord waarin hij Israël zeggenschap over Jerusalem toekent. Dus hij is veilig."

Waarom wil hij zelf aan de macht blijven, hij is reeds 82.

"Hij is gezond, hij heeft twee extreem rijke zoons, hij wordt gerespecteerd op het wereldtoneel. Waarom zou hij aftreden en thuis gaan zitten? En tot nu toe valt er niets te bewijzen over corruptie.

"Ja, zijn rivalen, zoals Mohammed Dahlan, zullen zeggen dat Abbas en zijn zoons uit de kas hebben gegraaid. Maar er is geen bewijs voor, en het is heel lastig om dat te onderzoeken, om door zijn geheime Zwitserse bankrekeningen te gaan. Er zijn al heel lang verhalen over de corruptie van zijn zoons, en laat ik het zo zeggen: ik betwijfel of dat alleen geruchten zijn."

Kunt u dit soort kritiek vrijelijk uiten?

"Ik hoor met enige regelmaat van hoge Palestijnse functionarissen dat ze niet gelukkig zijn met het feit dat ik de vuile was buiten hang. Ze kunnen niet accepteren dat een Arabische journalist iets negatiefs publiceert. Maar iets negatiefs schrijven betekent niet noodzakelijkerwijs dat je pro-Israël bent.

"De meeste dreigementen die ik krijg komen trouwens uit het buitenland. Uit de Verenigde Staten, Canada, Australië en Europa. Ze komen van mensen die niet eens een connectie hier hebben, maar gewoon Israël haten. Een andere groep zijn de Israël-haters op de buitenlandse universiteiten. Studenten en professoren. Ook hier: de meesten zijn geen Palestijn. Sommigen proberen meer Palestijns te zijn dan de Palestijnen. Zij worden meer gedreven door haat tegen Israël dan door liefde voor Palestijnen."

U wordt omhelst door rechts Israël

"Ik schrijf niet voor rechts of links. Niemand kan mij vertellen wat te schrijven, ik schrijf wat ik zelf wil. Ik krijg een heleboel reacties, van mensen die zeggen 'wow'. Ik ken ze niet, het maakt me niet uit, ik zeg: dankjewel.

"Wat mensen uniek in mij vinden is dat ik als Arabische moslim niet aarzel om negatief over de PLO en Hamas te schrijven. Veel Arabische én zeker ook westerse journalisten willen dat om allerlei redenen niet. Maar ik doe gewoon mijn werk. Ik heb geen agenda, ik schrijf zoals het is.

"Toen Israël de regering was in Palestijnse gebieden, deed ik kritisch verslag over Israël. Toen kwam er een nieuwe regering, de Palestijnse Autoriteit. Ik zag corruptie, ik zag Palestijnen klagen, en ik begon daarover te schrijven. Toen kwam Hamas, en ik begon verslag te doen over Hamas. Ik ben niet pro-dit of pro-dat, ik volg wie er aan de macht is."
onverschrokken
Khaled Abu Toameh begon als jonge student bij de kranten van de Palestijnse Bevrijdingsbeweging PLO in Jeruzalem, maar wist al snel dat hij een echte journalist wilde worden: onafhankelijk.

Dat is gelukt. Hij wordt gevreesd en geprezen om zijn kritische en onverschrokken verslaggeving. Zijn journalistiek is in Israël en Palestijnse Gebieden, waar politiek tot diep in de haarvaten van de media doordringt, bepaald geen vanzelfsprekendheid.

Toameh werkt voor talloze internationale media. De laatste 17 jaar schreef hij ook voor de Israëlische krant Jerusalem Post. Daarnaast geeft hij lezingen en achtergrondbriefings aan buitenlandse delegaties en diplomaten over de politieke situatie in de Palestijnse gebieden.
zesdaagse oorlog
Vijftig jaar geleden brak oorlog uit tussen uit tussen de nog jonge, joodse staat Israël en de Arabische landen. Israël kwam er gesterkt uit. De Palestijnen kwamen onder Israelische militaire bezetting en die duurt voort op de dag van vandaag.
'De Arabische leiders liegen al zeventig jaar tegen de Palestijnse vluchtelingen'
Het probleem is dat de Palestijnse Autoriteit dubbelspel speelt


   

Sunday, June 11, 2017

Zesdaagse oorlog op de Dam

Ondanks alle pogingen van het Amsterdamse gemeentebestuur de twee tegengestelde demonstraties van Palestijnen en zionisten te reguleren en restricties op te leggen, staan vandaag zondag 11 juni 2017 opnieuw Palestijnen op de Dam de boycot van de Joodse staat Israël toe te juichen.

Afgelopen week hebben de organisatoren van de beide elkaar bestrijdende demonstraties een brief van de gemeente Amsterdam gekregen, waarin de oneven zondagen aan de Joden- en de even zondagen voor de Palestijnen zijn gereserveerd. Desondanks staan vandaag de Palestijnen, met Palestijnse vlaggen, Palestijnse dingen te schreeuwen. Een schande.

Direct na de aankondiging van de Gemeente Amsterdam de demonstraties van zionisten en Palestijnen te gaan beperken, hebben al diverse linkse activisten de suggestie gedaan de groep te splitsen en op verschillende dagen en verschillende plaatsen toch de Palestijnse zaak te behartigen. De voormalige VPRO-reporter Stan van Houck biedt aan op de Nieuwmarkt met een Palestijnse vlag te gaan staan. Helaas heeft hij zelf geen actiemiddelen en wil geen Palestijnse vlag kopen. Hij vraagt dan ook aan de beruchte activist Simon Vrouwe uit Purmerend of hij  een vlag en foto's mag lenen.



De voormalige universiteitsmedewerker George (gjmm) Janszen uit Amsterdam draagt ook een steentje bij en neemt een shift van de Damactie over. De derde 'usual suspect' is de gehandicapte Robert Willem van Norren, die vanuit zijn rolstoel de zionisten verwensingen toeschreeuwt. Het verbod van de gemeente Amsterdam heeft zo een heel bataljon van  Palestijnse activisten op de been gebracht.

Intussen is de organisatrice van de Pro-Israëlgroep Time to Standup voor Israël, Sabine Sterk,  zodanig in haar vrijheid beperkt door bedreigingen uit Marokkaans-Islamistische hoek, dat een nieuw Facebook evenement tot nu toe uitblijft. De groep staat vandaag niet op de Dam, ondanks de planning  van de gemeente.

De eenmans-manifestatie Michael Jacobs, die al anderhalf jaar met een Israëlische vlag om zijn schouders de Arabieren paroli biedt, gaat onvervroren door met zijn zegenrijke werk. De brief van de Gemeente is niet aan hem gericht.


Intussen heeft Simon Vrouwe, waar de hele ophef om te doen was, zijn actieradius uitgebreid en staat bij de Sint Bavokerk van Haarlem te demonstreren.


Vijftig jaar na de verovering van Jeruzalem, Judea, Samaria, Sinaï, Gaza en Golan, is de strijd om de Dam in Amsterdam nog niet beslist. Wie maakt de dienst uit en wie bepaalt wat er geroepen mag worden. Voortzetting volgt!